Lang geleden, in een huisje op het platteland, woonde een eenzaam oud varken dat Varken heette. Net als de meeste varkens was hij niet erg rijk. Soms had hij maar net genoeg te eten. Varken was een erg ongelukkig zwijntje.

Op een morgen vond Varken een heel grote biet in zijn tuin.

"Wat een mega biet", zei hij tegen zichzelf. "Ik heb toch zeer zeker geen bieten geplant. Zelfs geen mega bieten. Die biet moet weg."

Dus Varken rukte en hij trok en hij rukte nog harder tot ... PLOP! De biet schoot los uit de grond en brak in twee stukken!

In de biet zat een houten kist.

"Wat een rare plaats om een kist te bewaren," zei Varken. "Normaal bewaar je bieten in een kist en niet andersom. Welke oen stopt er nu kisten in bieten?"

Varken besloot dat de kist erg handig was om wortels in te doen. Dus nam hij een wortel uit zijn tuin en gooide die in de kist.

Toen gebeurde er toch ongelofelijks! De kist viel om en er rolden ZEVENENTWINTIG WORTELS uit.

Varken zei tegen zichzelf: "Ik ben toch redelijk zeker dat ik geen zevenentwintig wortels in die kist gooide. Dit is nog raarder dan een koe die aan ballet doet."

Varken wou zeker weten dat hij niet gek werd. Heel voorzichtig gooide hij precies EEN aardappel in de kist. Meteen viel de kist om en er rolden ZEVENENTWINTIG aardappels uit!!!

Varken was helemaal opgewonden. Hij had een heuse wonderkist! Hij was zo blij dat hij haast in zijn broek plaste. Hij wist meteen dat niemand anders de kist mocht gebruiken. Het was ZIJN kist, alleen van HEM. Trouwens, ze zouden er vast stinkende dingen mee gaan vermenigvuldigen als spruitjes en knoflook.

Dus Varken maakte een bord bij de kist. Op het bord stond:

WONDERKIST

ALLEEN VARKEN MAG 
VERMENIGVULDIGEN

WEGWEZEN!

Toen sjouwde hij zijn zeven en twintig penen naar binnen en daarna zijn zeven en twintig aardappels.

Nog voor hij de deur dicht kon doen, kwam er een dolle eekhoorn aan. De eekhoorn begon te dansen alsof er wespen in zijn ondergoed zaten.

"Lolipop Jones!" riep de eekhoorn.

"Wat?" vroeg Varken.

"Lllllllolipop Jones!" zei de eekhoorn terug. Dus Varken smeet de deur dicht en ging hutspot maken.

BONS BONS BONS BONS BONS!

Iemand sloeg hard op de deur. Varken schrok zich een barst in zijn billen. Hij kwam gauw naar de deur lopen, deed de deur open en daar voor de deur stond een eend. Haar naam was Eend.

"Mag ik je wonderkist gebruiken, alsjeblieft?" vroeg Eend. "Ik wil graag een appel vermenigvuldigen. Dan zal ik je een goudstuk betalen!"

"O, dan is het goed," zei Varken.

Ze gingen naar buiten naar de kist. Varken liet Eend haar appel in de kist gooien. De kist viel meteen om en er rolden ZEVEN EN TWINTIG appels uit!

"Appeltje eitje!", zei Eend.

"Wacht eens even" zei Varken. "Wat moet jij met die appels? Eenden eten toch geen appels".

"Nou, ..." begon Eend.

"Je JOKT!" riep Varken en hij haalde een emmer uit zijn huis.

"Hier moeten de appels in." zei Varken. "Dit is een BETOVERDE EMMER. Alleen jij mag appels uit deze emmer eten. Als iemand anders dat probeert, zullen alle appels ONTPLOFFEN!"

"Maar, maar, maar..." zei Eend.

"Wegwezen!" riep Varken. "Ik vertrouw jou voor geen meter!"

Hij stuurde Eend weg met haar emmer vol appels en ging weer naar binnen. De aardappels kookten al over.

BONS BONS BONS BONS BONS!

Iemand sloeg hard op de deur. Varken schrok zich twee gaten in zijn neus. Hij kwam gauw naar de deur lopen, deed de deur open en daar voor de deur stond een lief klein konijntje. Zijn naam was Konijntje.

"Lolipop Jones!" schreeuwde Konijntje.

"WAT?" zei Varken.

"Weet ik veel, dat moest ik zeggen van een dolle eekhoorn." zei Konijntje. "Maar ik moet eigenlijk een banaan vermenigvuldigen voor mijn oma, alsjeblieft! Ik heb ook een goudstuk voor je meegenomen!"

"O, dan is het goed," zei Varken.

Ze gingen naar buiten naar de kist. Varken liet Konijntje zijn banaan in de kist gooien. De kist viel meteen om en er rolden ZEVEN EN TWINTIG bananen uit!

"Vet, man", zei Konijntje.

"Wacht eens even" zei Varken. "Wat moet jij met die bananen? Konijntjes eten toch geen bananen".

"Dat is een leuk verhaal, ..." begon Konijntje.

"Je JOKT!" riep Varken en hij haalde nog een emmer uit zijn huis.

"Hier moeten de bananen in." zei Varken. "Dit is een BETOVERDE EMMER. Zo kan ik ontdekken wanneer jij iets verkeerds met die bananen doet. Dan hoef ik maar DRIE keer op en neer te springen en alle bananen VERDWIJNEN.”

"Maar, maar, maar..." zei Konijntje.

"Wegwezen!" riep Varken. "Ik vertrouw jou net zo min!"

Hij stuurde Konijntje weg met zijn emmer vol bananen en ging weer naar binnen. De penen waren helemaal stuk gekookt.

BONS BONS BONS BONS BONS!

Iemand sloeg hard op de deur. Varken schrok zo dat zijn ogen elkaar aankeken. Hij kwam gauw naar de deur lopen, deed de deur open en daar voor de deur stond een slome kleine schildpad. Zijn naam was Maurits.

"Ik heb. Een kokosnoot.", zei Maurits.

"Mooi, hoor." zei Varken.

"Ik wil er. Graag meer." zei Maurits, "En ik heb. Ook een goudstuk".

Varken zuchtte alleen maar.

Ze gingen naar buiten naar de kist. Varken liet Maurits zijn kokosnoot in de kist gooien. De kist viel meteen om en er rolden ZEVEN EN TWINTIG kokosnoten uit!

"Zo. Hee." zei Maurits langzaam.

"Wacht eens even" zei Varken. "Wat moet jij met die kokosnoten? Schildpadden eten toch geen kokosnoten."

Maurits deed zo lang over zijn antwoord. Varken wist gewoon dat er ERGENS een luchtje aan zat.

"Je JOKT!" riep Varken en hij haalde nog een emmer uit zijn huis.

"Hier moeten de kokosnoten in." zei Varken. "Dit is een BETOVERDE EMMER. Je kunt ze alleen naar je eigen keuken brengen. Probeer niet om ze naar een andere plek te brengen. Want dan vliegt de emmer direct TERUG NAAR MIJ.

"Maar. Maar. Maar..." zei Maurits.

"Ik vertrouw je voor geen cent en je stinkt naar POEP!" riep Varken.

Hij stuurde Maurits weg met zijn emmer vol kokosnoten en ging weer naar binnen. Zijn hutspot was aangebrand.

Nog voor Varken de deur dicht kon doen, was de dolle eekhoorn er weer. Hij danste als een dwaas en blies bellen uit zijn neus.

"Lllllllolipop Jones!" zong de Eekhoorn, en rende weer weg.

Varken was zo boos dat hij razend op en neer sprong.

"Wegwezen!" riep hij, "Donder op en laat me met rust, stomme kleine pluizenbol"

Op dat moment kwam Eend over straat aanlopen. Ze zat van top tot teen onder de vieze, kleverige appelstroop.

"Jij smerig stinkend Varken!" schreeuwde Eend.

"Wat is er met JOU gebeurd?" vroeg Varken verbaasd.

"Mijn lieve eendenkind wou een appel snoepen. TOEN ZIJN ALLE APPELS ONTPLOFT! Waarom mag ik de appels niet met mijn kindertjes delen, Varken?

"O..." zei Varken.

"Jij stinkend smerig Varken!" schreeuwde Konijntje, die over straat aan kwam rennen.

"Wat is er met JOU gebeurd?" vroegen Varken en Eend verbaasd.

"Mijn oma maakte bananenvlaai!" huilde Konijntje. "Maar toen hij uit de oven kwam, WAREN ALLE BANANEN WEG! Ze was zo kwaad dat ze de rest van de vlaai over me heen gooide. Jij hebt drie keer op en neer gesprongen, Varken, OF NIET SOMS?!” zei Konijntje.

"Eh... nou..." zei Varken.

"Jij... VARKEN!" schreeuwde Maurits, die over straat aan kwam rennen. Hij had een kokosnoot aan in plaats van zijn schild.

"Wat is er met JOU gebeurd?" vroegen Varken, Eend en Konijntje verbaasd.

"Ik wou een kokosnoot gaan eten in mijn eetkamer. Opeens vloog de emmer weg! Eén kokosnoot botste zo hard tegen mij aan dat ik er nou IN VAST ZIT. Waarom moet ik altijd in mijn keuken eten, Varken?"

"Uh... nou..." zei Varken.

"Je ziet er geinig uit." zei Konijntje tegen Maurits. "Mag ik je omrollen?"

Varken was zo ontdaan dat hij ging zitten huilen.

"Die wonderkist deugde niet!" snikte Varken. "Hij laat appels ontploffen, hij laat bananen verdwijnen en hij laat kokosnoten schildpadden opslokken.

"Die kist laat niets ontploffen, verdwijnen of opslokken!" snauwde Eend. "JIJ begon met emmeren. Het is allemaal JOUW schuld. Je moet leren DELEN!"

Eend had helemaal gelijk! De wonderkist deed wat wonderkisten horen te doen. VARKEN deugde niet!

Varken wilde alles weer goed maken. Hij zou nooit, nooit, nooit meer betoverde emmers gebruiken. Hij verving het nare oude bord door een nieuw bord. Daarop stond:

WONDERKIST IEDEREEN MAG DELEN

WELKOM!

Na die tijd werd het leven van Varken veel beter.

Ze kwamen van heinde en verre om zijn wonderkist te gebruiken. Als ze iets vermenigvuldigden, kreeg hij er ook altijd wat van. Varken was vooral dol op de groente.

Na een poos leerde Varken steeds beter koken. Hij begon een gezellig restaurant, met allemaal leuke hoekjes en met jukeboxen en met omgekeerde emmers als stoelen.

Hij noemde het restaurant "Lolipop Jones". Hij wist eigenlijk niet waarom.

Alles liep dus helemaal goed af.

Tenminste, tot die keer dat de dolle eekhoorn ZICHZELF in de kist gooide...